Rys.1. Sylwetka psa i szkic pomiarów
Rys.2. Sylwetka głowy i szkic pomiarów
- Sylwetka psa
- Długość głowy od nozdrzy do guza kości potylicznej
- Długość kufy od nozdrzy do krawędzi czołowej- stopu
- Szerokość kufy
- Szerokość czoła na łukach brwiowych
- Szerokość głowy ( na łukach jarzmowych policzka)
- Szerokość piersi
- Wysokość w kłębie
- Wysokość w krzyżu
- Głębokość klatki piersiowej
- Obwód klatki piersiowej
- Długość tułowia
- Długość ogona
Największą międzynarodową organizacją kynologiczną o światowym zasięgu jest FCI ( Federation Cynologique Internationale- Międzynarodowa Federacja Kynologiczna). Zrzesza ona większość krajów europejskich, w tym również Polskę. FCI rejestruje zgłoszone przez kraje macierzyste wzorce ras, które w jednolitym brzmieniu obowiązują we wszystkich krajach członkowskich.
Standard beagle został wpisany do rejestru FCI pod liczbą 161 (27. 08. 1966r.). W pracy podano wzorzec w tłumaczeniu za Komisją Hodowlaną Zarządu Głównego Związku Kynologicznego w Polsce oraz czasopismami (2,3).
Wzorzec rasy beagle:
- Kraj pochodzenia: Wielka Brytania;
- Data zatwierdzenia obowiązującego standardu: 24.06. 1987r.;
- Użytkowanie: pies gończy;
- Klasyfikacja FCI: grupa 6- psy gończe, posokowce i rasy pokrewne;
- Sekcja 1.3: psy gończe na zwierzynę drobną. Wyaga się prób pracy;
- Wygląd ogólny: silny, krępej budowy gończy, wydaje się szlachetny, a nie ociężały i toporny;
- Usposobienie/charakter: wesoły, jego specjalnością jest gonienie po tropie, głównie zajęcy. Odważny, energiczny i zdecydowany, czujny i inteligentny o zrównoważonym temperamencie. Jest ruchliwy i sympatyczny, nie ma w nim agresji ani tchórzostwa (uwaga własna- tchórzostwo występuje w linii psów wykorzystywanych w laboratoriach jako psy testowe).
- Głowa: średniej długości, silna, ale nie ciężka, zgrabnie uformowana, delikatniejsza u suk, nie ma w niej fałd i zmarszczek;
- Mózgoczaszka: lekko wysklepiona, średniej wielkości o nieznacznie zaznaczonym guzie potylicznym;
- Przełom czołowo- nosowy: wyraźnie zaznaczony. Najlepiej, gdy znajduje się w połowie długości głowy, mierzonej od guza potylicznego po czubek trufli nosowej. Część od przełomu do końcówki nosa zwie się trzewioczaszką.
- Trufla nosowa: szeroka, preferuje się czarną, ale u egzemplarzy o jaśniejszej szacie pigmentacja może być mniej intensywna. Nozdrza są dobrze otwarte.
- Kufa: nie jest szpiczasta.
- Wargi: opadają umiarkowanie.
- Uzębienie: szczęka i żuchwa silne, regularny, kompletny zgryz nożycowy, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze żuchwy. Ustawienie siekaczy jest pionowe.
- Oczy: ciemnobrązowe lub orzechowe, ani nie głęboko osadzone, ani nie wyłupiaste, dobrze rozstawione o wyrazie łagodnym i przymilnym.
- Uszy: długie o zaokrąglonych koniuszkach, gdy się je podda do przodu sięgają czubka nosa. Uszy są nisko osadzone, ich chrząstka jest delikatna, opadają wdzięcznie przy policzkach.
- Szyja: o długości, która pozwala tropić psu z nosem przy ziemi, lekko łukowata z niewielkim podgardlem.
Tułów:
- Górna linia: prosta, szeroka.
- Lędźwie: krótko związane, proporcjonalne, mocne.
- Klatka piersiowa: głęboka, sięga poniżej łokci, żebra dobrze wysklepione zachodzące daleko ku tyłowi.
- Brzuch: niezbyt podciągnięty.
- Ogon: mocny, średniej budowy, wysoko osadzony. Noszony jest radośnie, ale nie zakręcony nad grzbietem ani też pochylony już od nasady ku przodowi. Jest dobrze obrośnięty, szczególnie jego spodnia strona.
Kończyny:
- Kończyny przednie: są proste, pionowe, stabilnie ustawione pod tułowiem. Mają dobrą masę i okrągłą kość (w przekroju poprzecznym), ku łapom nie stają się cieńsze.
- Łopatki: odpowiednio pochylone ku tyłowi, nieprzeładowane.
- Łokcie: nie są zwrócone do wewnątrz ani na zewnątrz. Łokcie powinny znajdować się mniej więcej w połowie wysokości psa, którą mierzymy w kłębie.
- Śródręcza: krótkie.
Kończyny tylne:
- Uda: muskularne.
- Stawy kolanowe: dobrze kątowane.
- Stawy skokowe: mocne i nisko umiejscowione, równoległe względem siebie.
- Łapy: silne, zwarte palce o mocnych kościach, jędrne opuszki. Nie mogą być zajęcze w kształcie, pazury są krótkie.
Ruch: grzbiet, gdy pies biegnie jest prosty, pewny, chody bez tendencji do roloeania ( kolysania się). Swobodny, dlugi wykrok kończyn przednich, bez nadmiernego ich unoszenia. Ruch kończyn na wprost. Tylne kończyny dają impuls ( odepchnięcie tułowia), nie powinny być stawiane ciasno, wąsko. Przednie kończyny nie krzyżują się ani nie są wyrzucane od siebie, na boki.
Sierść: krótka, gęsta, odporna na zmainy pogody.
Umaszczenie: każde znane wśród psów gończych ( ras angielskich- uwaga L. Smyczyński), oprócz wątrobianego. Koniuszek ogona jest biały.
Wymiary: pożądany wzrost mierzony w kłębie: minimalny 33 cm, maksymalny 40 cm.
Wady: wszelkie odstępstwo od powyższego standardu sąaktowane jako wady, a ich ocena zależy od stopnia odchylenia.
